Archiwa

Odprężenie, wyciszenie, koncentracja dla dzieci przedszkolnych

Przedszkolaki idą przez świat bawiąc się i marząc, są wyposażone w naturalne sposoby odreagowywania napięć. Żyją jeszcze nieco w magicznym świecie, jeżeli rzeczywistość staje się dla nich zbyt trudna, przerażająca – wyłączają się z niej, przenoszą do świata wyobraźni i tu w zabawie odreagowują nagromadzone emocje, napięcie. Odprężeniem jest dla nich fantazjowanie, zabawa i ruch (w tym kontakt, zabawa z rodzicami).

Propozycje ćwiczeń uwalniających napięcie

  • „Dzikus”. Dziecko na dany sygnał biega i krzyczy „aaaa”. Na umówione hasło staje w milczeniu i bezruchu.
  • „Balon”. Dziecko nabiera powietrze, potem tak jak balon wypuszczając powietrze syczy i biega po pomieszczeniu.
  • „Lokomotywa” – dziecko skacze lub biegnie przed siebie, udając lokomotywę. Sapie i gwiżdże, naśladując dźwięki parowozu.
  • „Drwale” – dziecko staje w rozkroku. „Wyobraź sobie, że jesteś drwalem, przed Tobą leży pień”. Dziecko podnosi ręce do góry (splecione jak na trzonku siekiery) wdychając powietrze. Następnie energicznie opuszcza w dół („uderza w pień), wydychając powietrze z okrzykiem „ha!”.
  • „Rakieta”. Dziecko siedzi z rękami na stole. Rakieta startuje – bębnimy palcami, cicho brzęczymy, lekko tupiemy o podłogę. Rakieta leci coraz wyżej – coraz głośniejsze odgłosy. Lot ślizgowy –wyłączmy napęd – cisza. Napęd zostaje włączony, rakieta ląduje – odgłosy stają się bardzo ciche.

Ćwiczenia na koncentrację uwagi

  • Dziecko siada w siadzie skrzyżnym i składa dłonie, tak, by stykały się wewnętrzną powierzchnią. Kolejno rozwiera na zewnątrz pary palców (kciuk – kciuk, palec wskazujący – palec wskazujący itd.), następnie kolejno znowu je łączy. Przy wykonywaniu ćwiczenia dziecko kolejno liczy do pięciu (tyle ile par palców).
  • Dziecko idzie z zamkniętymi oczami po ułożonej na podłodze lince / wstążce, od czasu do czasu podkładamy dziecku pod nogi kijek (na niewielkiej wysokości nad wstążką), przez który dziecko musi dać krok, nie spadając ze wstążki.
  • Dziecko stoi stopy blisko siebie. Naśladuje tykanie zegara – wychylając się w lewo i w prawo.
  • Dziecko wychodzi z pomieszczenia, rodzic chowa jakiś przedmiot. Dziecko wraca i ma za zadanie go odnaleźć. Rodzic udziela wskazówek (podobnie jak w „ciepło-zimno) nucąc „hmmm” (głośno – gdy dziecko jest blisko przedmiotu, cicho – gdy się oddala).
  • Dziecko ma zawiązane oczy, rodzic przemieszcza się wydając przy tym dźwięk (słowo, gra na instrumencie). Dziecko podąża za rodzicem.
  • Dziecko siada na krześle, zawiązujemy mu oczy. W różnych miejscach pomieszczenia robimy różnego typu hałas (uderzamy w pokrywkę, gramy na flecie, tupiemy). Zadaniem dziecka jest pokazanie z której strony dochodzi hałas.
  • Dziecko siedzi z zawiązanymi oczami i udaje pająka. Wokół rzucamy kapsle (lub inne przedmioty wydające dźwięk przy upadaniu). Dziecko wsłuchuje się, ma zgadnąć ręką, z której strony zdobycz wpadła w jego sieć. Następnie szuka po omacku tej zdobyczy.
  • „Lustro”. Dziecko staje naprzeciwko rodzica. Rodzic wykonuje pewne ruchy (kuca, podnosi nogę, rękę, robi „miny”). Dziecko naśladuje ruchy rodzica.
  • Zaciemniamy pokój i latarką rzucamy w różne miejsca pokoju punkt świetlny, dziecko próbuje je złapać.
  • Na podłodze stawiamy kręgiel (pustą plastykową butelkę). Dziecko staje przed nim i kolejno dotyka go delikatnie czubkiem nosa, brodą, brzuchem, kolanem, dużym palcem (zależnie od możliwości dziecka). Kręgiel nie może się przewrócić.
  • „Pomidor”. Rodzic rozśmiesza dziecko (tylko słownie lub gestami, bez dotykania), dziecko w odpowiedzi może wypowiadać tylko jedno słowo: „pomidor”, dziecko przegrywa, gdy się roześmieje (można liczyć czas i porównywać kto wytrzymał dłużej).

 

Pomocna literatura:
Teusen G. „Relaks twojego dziecka. Poradnik dla młodych rodziców”, Wydawnictwo MARBA CROWN LTD, Warszawa 1998
Rucker-Vennemann U. „Zabawy odprężające dla dzieci. Pomysły, zabawy i ćwiczenia na każdy dzień”, Wydawnictwo Jedność, Kielce 2003
Bogdanowicz M., Kisiel B. Przasnyska M. „Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka”, WSiP, Warszawa 1997

 

Franczak Justyna

 

Ćwiczenia usprawniające percepcję wzrokową

Coraz częściej w zaleceniach poradni psychologiczno-pedagogicznych pojawiają się ćwiczenia na rozwinięcie spostrzegawczości wzrokowej. Nie trzeba jednak posiadać opinii z poradni, by wraz z dzieckiem wykonywać ćwiczenia warunkujące powodzenie w zakresie czytania i pisania.

Kilka symptomów może wskazywać na trudności w obszarze percepcji wzrokowej:

  • dziecko z trudem zapamiętuje kształty liter i cyfr,
  • niechętnie rozwiązuje zadania polegające na szukaniu różnic między obrazkami,
  • nieprawidłowo tworzy kompozycje według wzoru, a jego rysunki są ubogie w szczegóły,
  • trudności dotyczą odtwarzania szlaczków i figur geometrycznych.

Nasuwa się więc pytanie o prawidłowe usprawnianie tej funkcji wzrokowej. Otóż istnieje szereg ćwiczeń, które można wykonywać w domu, jak i w szkole. Na pewno wielu rodziców czy nauczycieli posługuje się tymi ćwiczeniami na co dzień, nie będąc w pełni świadomym, jak wiele obszarów one rozwijają.

Oto kilka przykładów ćwiczeń:

  • Szukanie różnic pomiędzy dwoma podobnymi obrazkami, różniącymi się kilkoma szczegółami
  • Zapamiętywanie przedmiotów – pokazujemy dziecku drobne przedmioty, zapamiętuje je, a po zasłonięciu przez nas – wymienia.
  • Układanie obrazka z pociętych części.
  • Układanie według podanego wzoru patyczków, klocków, wyciętych figur geometrycznych.
  • Segregowanie figur ze względu na wielkość, kolor, kształt.
  • Układanie historyjek obrazkowych. Opis obrazków zgodnie z kolejnością zdarzeń.
  • Lepienie z plasteliny lub formowanie z drutu liter.
  • Wyszukiwanie wyrazów z jednakową literą (np. odczytanie wyrazów posiadających literę „k”.
  • Uzupełnianie brakujących liter w wyrazach.
  • Domina obrazkowe – szukanie pary takich samych obrazków.
  • Domina literowe oraz sylabowe – szukanie pary takich samych liter/ sylab.
  • Kalkowanie.

Powyższe ćwiczenia mogą być formą zabawy z dzieckiem. Ważna jest systematyczność, ale jednocześnie nie przemęczanie dzieci. Ćwiczenia chętnie wykonywane przynoszą więcej pożytku niż długie ślęczenie nad książką.

źródło: Ćwiczenia usprawniające percepcję wzrokową – SuperKid

Zachęcamy do przykładowej zabawy wchodząc na link. Pierwszy slajd przedstawia obrazki zwierząt, które należy zapamiętać. Po zapamiętaniu na następnych slajdach należy odgadnąć, które zwierzę zniknęło.

Projekt bez tytułu (canva.com)

 

Błaszczak Klaudia

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Ćwiczenia usprawniające percepcję słuchową

Opanowanie umiejętności czytania i pisania zależy nie tylko od prawidłowego funkcjonowania analizatora wzrokowego, ale również słuchowego. Ważne jest więc zarówno to, jak nasza pociecha widzi, ale również to, jak słyszy.

Dziecko z zaburzoną percepcją słuchową ma trudności ze zrozumieniem długich i skomplikowanych poleceń słownych oraz z zapamiętywaniem trudnych wyrazów. Dziecko często nieprawidłowo dokonuje syntezy wyrazu, to znaczy składania wyrazu z głosek (usłyszane kolejne głoski „k-o-t-e-k” nie od razu oznaczają wyraz „kotek”), jak i analizy, czyli głoskowania (wymienienie głosek, z których składa się wyraz „kotek”). Powyższe trudności przekładają się w efekcie na problemy w czytaniu całych wyrazów, a w dalszej kolejności zdań.

Nieprawidłowości w obszarze percepcji słuchowej obejmują ponadto:

  • kłopoty z zapamiętywaniem dni tygodnia, pór roku,
  • przekręcanie słów (na przykład „kordła” zamiast „kołdra”),
  • wolne pamięciowe opanowywanie wierszyków i rymów.

Zarówno rodzice jak i nauczyciele mogą usprawniać funkcję słuchową na wiele sposobów:

  • Rozróżnianie i rozpoznawanie dźwięków
    (przy zamkniętych oczach dzieci wsłuchują się w odgłosy, np. stukania w coś, rozdzierania papieru).
  • Ćwiczenia z rytmem
    (wystukiwanie rytmu według zaprezentowanego wzoru lub skakanie w rytmie).
  • Tworzenie rymów do podanego wyrazu.
  • Ćwiczenia związane ze słowami:
    – wymyślanie wyrazów na określoną głoskę,
    – podział wyrazów na sylaby i na głoski,
    – rozpoznawanie głosek na początku i na końcu wyrazu.

Powyższe ćwiczenia należy stosować często, pamiętając jednak o stopniowaniu trudności. Zaczynamy więc od zagadnień prostych i łatwych, a po ich opanowaniu mogą pojawiać się zadania trudniejsze. Jeśli dziecko ma przegłoskować wyrazy lub też dokonać ich syntezy (składania z głosek), na początku podajemy krótkie słowa: kot, dom, osa, Ala, lala, mama, tata. Dopiero w trakcie kolejnych ćwiczeń wprowadzamy dłuższe wyrazy: kotek, lampa, balon i inne.

źródło:  Ćwiczenia usprawniające percepcję słuchową – SuperKid

 

Marzena Ożóg

 

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Jak budować poczucie własnej wartości u dziecka?

  1. Nie wyręczaj dziecka i nie pomagaj mu, kiedy tego nie potrzebuje. Zachęcaj do samodzielności i pozwól rozwiązywać problemy, które jest w stanie rozwiązać.

  2. Naucz dziecko przegrywać. Pozwól mu ponieść porażkę i doświadczyć frustracji.

  3. Doceniaj wysiłki dziecka i zauważaj postępy. Chwaląc dziecko koncentruj się na aktualnym osiągnięciu. Zamiast mówić np. „jesteś taki zdolny”, powiedz lepiej „Piękny obrazek. Dobrze dobrałeś kolory i nie wyszedłeś za linię”.

  4. Powstrzymaj się od krytyki starań i wysiłków dziecka.  Jeśli dziecko robi coś nieumiejętnie, doceń go za chęci. Wymagania zwiększaj stopniowo.

  5. Daj dziecku swobodę – nie ochraniaj nadmiernie. Pozwól mu czasem upaść.

  6. Buduj motywację wewnętrzną. Powstrzymaj się od stosowania kar i nagród. Dziecko powinno sprzątać swój pokój, aby było w nim czysto i przyjemnie, a nie dlatego, że dostanie za to cukierka.

  7. Stawiaj granice i twórz jasne zasady. Bądź stanowczy i konsekwentny.

  8. Pozwól podejmować decyzje. Niech dziecko samo wybierze czy chce założyć niebieską czy czerwoną koszulkę.

  9. Zadbaj o kontakt fizyczny. Czuły dotyk uczy wyrażania emocji, daje poczucie bezpieczeństwa i bycia ważną osobą. Koi i relaksuje, jeśli tylko nie jest na siłę.

  10. Bądź autentyczny. Pokazuj dziecku, że warto być sobą. Dawaj do zrozumienia, że sympatię zdobywa się uczciwością i szczerością,  a nie robiąc coś na pokaz czy po to, by się przypodobać.

 

Magdalena Czubacka

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Zabawy sensoryczne

Ćwiczenia sensoryczne dla dzieci mają na celu poznawanie świata za pomocą zmysłów – wzroku, słuchu, węchu i smaku.

Głównym celem zabaw sensorycznych jest optymalne wspieranie rozwoju mózgu, czyli umiejętność posługiwania się zmysłami, które w każdej chwili przekazują tysiące informacji do mózgu, gdzie są łączone i przetwarzane w celu jak najlepszego zareagowania.

Zajęcia sensoryczne dla dzieci pobudzają nerwy odpowiedzialne za przekazywanie bodźców do mózgu, umożliwiając tym samym prawidłowe funkcjonowanie.

Integracja sensoryczna zapewnia właściwy rozwój intelektualny, ruchowy i emocjonalno-społeczny, stymuluje percepcję wzrokową i słuchową, rozwija umiejętności motoryczne, wspomaga rozwój mowy, aktywizuje komunikację dziecka, a także rozwija zainteresowanie światem oraz kreatywność małego człowieka.

Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszymi propozycjami zabaw dla dzieci klikając w poniższy link.

https://www.canva.com/design/DAEcwJrP9Mg/Yh8Xt-9sfGqz0evtBQtheg/view?utm_content=DAEcwJrP9Mg&utm_campaign=designshare&utm_medium=link&utm_source=publishpresent

 

Błaszczak Klaudia

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Zabawy paluszkowe dla najmłodszych

Zabawy paluszkowe polegają na recytowaniu i obrazowaniu tekstu poprzez gestykulowanie, dotykanie, głaskanie czy masowanie dziecięcych paluszków, dłoni i całego ciała. Można się w nie bawić już od pierwszych dni życia maluszka. Początkowo to rodzic opowiada i ilustruje te proste rymowanki poprzez gesty, jednak z czasem pałeczkę w sposób naturalny przejmuje dziecko. Smyk będzie coraz aktywniej uczestniczył w zabawach, aż w końcu, pewnego dnia, sam będzie umiał je przeprowadzić.

Zabawy paluszkowe mają mnóstwo zalet.

Oto najważniejsze z nich:

  • Jednym z głównych celów zabaw paluszkowych jest rozwijanie motoryki małej dziecka.
  • Jest to forma zabawy, która uczy dziecko, czym jest dialog. Pokazuje, na czym polega jego naprzemienność, co wspiera rozwój umiejętności komunikacyjnych.
  • Wzbogacają słownictwo malca, co korzystnie wpływa na rozwój jego mowy.
  • Jest to jedna z wielu metod budowania pozytywnej, ciepłej i bliskiej relacji między dorosłym a dzieckiem
  • Uczą dziecko koncentrowania się na danej czynności.
  • Pomagają maluchowi się zrelaksować.

Przykłady zabaw:

„Sroczka”

Sroczka kaszkę warzyła (mieszamy w rączce maluszka palcem jak w miseczce),

Dzieci swoje karmiła,

Temu dała na łyżeczce (dotykamy pierwszego paluszka dziecka, można go także złapać lub delikatnie zagiąć),

Temu dała na miseczce (drugi paluszek),

Temu dała na spodeczku (trzeci paluszek),

Temu dała w garnuszeczku (czwarty paluszek),

A dla tego nic nie miała (piaty paluszek).

Frrrr! Po więcej poleciała (naśladujemy rękami ruch skrzydeł ptaka).

 

Auto

Auto do myjni przyjechało, bo się umyć ładnie chciało.

Umyto:

Pierwsze koło podstawowe (głaszczemy mały palec),

Drugie koło podstawowe (głaszczemy drugi palec),

Trzecie koło podstawowe (głaszczemy trzeci palec),

Czwarte koło podstawowe (głaszczemy czwarty palec),

Piąte koło zapasowe (głaszczemy kciuk).

 

Zajączki

Tutaj są zajączka uszy, (podnosimy do góry palec wskazujący i środkowy)

a tu jego nos. (kładziemy kciuk na zgiętych 4 i 5 palcu)

Tak zajączek kica, (zginamy i prostujemy kilka razy rękę w nadgarstku.)

tak ze strachu drży. (potrząsamy dłonią)

Tak zajączek się przytula, (przytulamy rękę do brody, głaszczemy palcami policzek)

i swe uszka stula, (zginamy palec wskazujący i środkowy)

kiedy idzie spać. (kładziemy jedną dłoń w drugą)

 

Wiosenna burza

Pada deszczyk, pada, pada, (stukamy palcem o podłogę lub o stolik)

coraz prędzej z nieba spada (nieco głośniej uderzamy już wszystkimi palcami)

Jak z konewki woda leci, (uderzamy całymi dłońmi o podłogę)

A tu błyskawica świeci… (klaszczemy w dłonie wysoko)

Grzmot! (uderzamy pięściami o stół)

 

Marzena Ożóg

………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ZESTAW ĆWICZEŃ Z ELEMENTAMI GIMNASTYKI KOREKCYJNEJ DO WYKONYWANIA W DOMU

Dziecko w wieku przedszkolnym powinno spędzać przynajmniej jedną lub dwie godziny dziennie na swobodnej zabawie ruchowej, gdyż wynika to z jego naturalnej potrzeby rozwojowej. Stwarzając odpowiednie warunki rozwijającemu się organizmowi wpływamy na jego postawę. W ten sposób wzmacniamy potencjał dziecka, wspierając go w prawidłowym rozwoju.

W wieku przedszkolnym dynamicznie kształtują się wzorce ruchu i postawy. U dzieci często obserwuje się proces, który w przyszłości może prowadzić do rozwoju wad postawy, ale na tym etapie nie jest jeszcze wadą postawy. Niedoskonałości w postawie ciała czy napięciu mięśniowym w dużej mierze wynikają z zmian zachodzących w rozwijającym się organizmie i wpisane są w tzw. etap fizjologicznego rozwoju dziecka.

Najważniejszym czynnikiem jest zapewnienie dziecku swobodnej, różnorodnej aktywności ruchowej. Plac zabaw, zabawy z rówieśnikami na dworze, jazda rowerem, jazda na hulajnodze, zabawy z piłką itp. to najlepsze ćwiczenia, które przeciwdziałają różnorodnym wadom postawy.

Ćwiczenia:

  1. Ćwiczenia oddechowe: – podrzuć piórko nad swoją głowę, dmuchaj na nie od spodu tak, żeby jak najdłużej utrzymywało się w powietrzu, -połóż się na brzuchu, wyprostuj nogi, przed twarzą połóż piłeczkę pingpongową, ugnij ręce w łokciach, ułóż dłoń na dłoni i oprzyj na nich brodę, dmuchnij w piłeczkę tak, żeby potoczyła się jak najdalej, powtórz ćwiczenie 10 razy. – stań na czworakach, przed głową na podłodze połóż piłeczkę pingpongową, maszeruj na czworakach dmuchając w piłeczkę.
  2. Usiądź na krzesełku, przysuń się mocno do oparcia i wyprostuj plecy, dłońmi chwyć boczne krawędzie krzesełka, stopy ustaw równo na podłodze, pod palce wsuń koniec szarfy, unoś na przemian palce stóp układaj je na szarfie i zaciskaj tak, żeby szarfa wciągała się pod stopy, aż całkiem się schowa, pamiętaj- nie odrywaj pięt od podłogi. Powtórz ćwiczenie 10 razy. Staraj się zrobić to ćwiczenie za każdym razem szybciej, możesz zmierzyć czas stoperem.
  3. Usiądź na krzesełku, przysuń się mocno do oparcia i wyprostuj plecy, dłońmi chwyć boczne krawędzie krzesełka, przed swoimi stopami rozsyp klocki, w zasięgu wyprostowanej nogi ustaw miskę, zbieraj klocki chwytając je na przemian palcami prawej i lewej nogi i wrzucaj je do miski.
  4. Usiądź na krzesełku, przysuń się mocno do oparcia i wyprostuj plecy, dłońmi chwyć boczne krawędzie krzesełka, z przodu ustaw stopy, w odległości 2 kroków ustaw przed sobą miskę, przed stopami połóż 2 woreczki, chwytaj palcami stóp ( raz prawą, raz lewą nogą) woreczki, staraj się je wrzucać do miski, za każdy celny rzut masz punkt, zaproś kogoś do zabawy i urządźcie zawody.
  5. Usiądź na krzesełku, przysuń się mocno do oparcia i wyprostuj plecy, dłońmi chwyć boczne krawędzie krzesełka stopy ustaw przed krzesełkiem, przed stopami połóż gazetę, chwytaj ją za końce palcami od stóp i rozrywaj na kawałki (przynajmniej 10), rozłóż w zasięgu wyprostowanej nogi drugą gazetę i zbierz na nią wszystkie skrawki chwytając je na przemian palcami prawej i lewej stopy, zapakuj skrawki do całej gazety i zagnieć kulę.
  6. Usiądź na krzesełku, przysuń się mocno do oparcia i wyprostuj plecy, dłońmi chwyć boczne krawędzie krzesełka, ustaw w odległości dwóch kroków przed sobą miskę, chwytaj papierową kulę ( z poprzedniego ćwiczenia) podeszwami obu stóp i wrzucaj do miski, zbieraj punkty za celne rzuty.
  7. Usiądź na podłodze w siadzie ugiętym chwytaj papierową kulę ( z ćw. 5 ) podeszwami stóp i podrzucaj ją do góry.
  8. Usiądź w siadzie skrzyżnym na podłodze, ustaw ramiona w skrzydełka unoś ręce jak najwyżej w górę, wytrzymaj, ułóż ramiona z powrotem w skrzydełka.
  9. Usiądź w siadzie skrzyżnym, w rękach trzymaj laskę gimnastyczną, ustaw ręce z laską w skrzydełka, unieś wysoko laskę, załóż na barki, wytrzymaj i wróć do skrzydełek.
  10. Stań prosto, przed stopami ułóż 2 woreczki, chwyć woreczki palcami stóp, maszeruj po pokoju wysoko unosząc kolana.
  11. Połóż się na plecach przy ścianie, nogami w jej stronę , ugnij nogi, przy ścianie połóż piłkę i ustaw na niej stopy, ręce ustaw w skrzydełka, tocz piłkę po ścianie stopami w górę i w dół, powtórz ćwiczenie minimum 10 razy.
  12. Porwij gazetę na długie paski, pomiędzy dwoma krzesłami rozciągnij sznurek ( na wysokości siedziska) rozrzuć paski z gazet pod rozciągniętym sznurkiem, usiądź na podłodze w siadzie ugiętym, chwytaj paski gazety palcami stóp i wieszaj je na sznurku, tak jak się wiesza pranie, zaproś kogoś do zabawy, urządźcie zawody, kto zbierze więcej pasków.
  13. Oglądając telewizję usiądź w siadzie skrzyżnym przy ścianie (szafie lub innej płaskiej powierzchni), oprzyj na niej całe plecy i barki, dłonie ustaw na kolanach.

Marzena Ożóg

…………………………………………………………………………………………………

ĆWICZENIA ODDECHOWE

Drodzy Rodzice,

Czynność mowy jest nieodłącznie związana z oddychaniem. U większości dzieci przedszkolnych oddychanie jest funkcją już wykształconą, zdarza się jednak niekiedy, że jest ono nieprawidłowe. Często też dzieci mają trudności z oddychaniem podczas mówienia, co szczególnie wyraźnie słychać podczas recytacji wierszyków. Dlatego też podczas zabaw, w których prowadzone są ćwiczenia oddechowe, dziecko powinno nauczyć się prawidłowego sposobu operowania oddechem.

Poniżej przedstawiam ciekawe pomysły na ćwiczenia oddechowe:

 

Natalia Łaper

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Czym jest pracowitość?

Drodzy Rodzice!

Małe dzieci uczymy pracowitości, zaczynając od nauczenia ich zasad zabawy, współdziałania w grupie. Dopilnujmy, aby dzieci samodzielnie przygotowywały przedmioty służące do zabawy. W tym celu wszystkie przybory powinny mieć w zasięgu ręki. Po skończonej aktywności dzieci powinny posprzątać po sobie. Nieodłączną cechą pracowitości jest wytrwałość, dlatego też należy uczyć dzieci, aby doprowadzały zaplanowaną zabawę do końca. Np. jeśli dziecko zaczęło układać puzzle, powinniśmy je zachęcać do ułożenia całości.

Ucząc pracowitości, powinniśmy również pamiętać o tym, aby nie wyręczać dziecka. Już 4-letnie dzieci powinny wykazać się wieloma umiejętnościami w zakresie samoobsługi, samodzielnie przygotowywać pomoce i przybory do zajęć , sprzątać po skończonej pracy. : np. po zajęciach plastycznych. Nie należy zniechęcać dziecka, jeśli będzie chciało pomóc w pracach domowych. Mimo, że te prace mogą początkowo trwać dłużej, niż gdyby Rodzic wykonał je sam, z czasem zaprocentują samodzielnością dziecka, jego wiarą we własne możliwości i pracowitością.

W przedszkolu uczymy dzieci szacunku do pracy – zarówno w odniesieniu do wytworów prac innych dzieci, jak i do pracy osób dorosłych zatrudnionych w naszym przedszkolu. Dlatego dzieci powinny dbać o porządek wokół siebie:

-dokładnie wycierać buty po powrocie z dworu

-wysypywać piasek z butów po piaskownicy

-nie rozchlapywać wody w łazience

-zachowywać się kulturalnie podczas jedzenia, a jeśli coś się wyleje, samodzielnie wytrzeć stolik lub podłogę, pozamiatać okruchy.

 

Uczymy także dizeci dziękowania innym za ich pracę, za podanie posiłku, pomoc w posprzątaniu. Zachęcajmy też dzieci do pomagania sobie nawzajem.Pamiętajmy też o tym, że praca nigdy, przenigdy nie może być karą. Należy sprawiać by była przyjemnością. Tłumaczmy dzieciom, jakie znaczenie ma utrzymanie porządku:

-łatwiej znaleźć nam poszczególne rzeczy

-zabawki itp. nie niszczą się

-ułożone rzeczy pomagają nam zachować bezpieczeństwo, ponieważ nikt się nie przewróci.

 

Zachęcam do wprowadzenia powyższych zasad w codzienne życie naszych maluszków 😉

 

Trzymamy kciuki!

 

 

Franczak Justyna

 

 

 

 

 

Pierwsze dni w  przedszkolu są dla malucha czasem dynamicznych i bardzo trudnych zmian. Członkowie najbliższej rodziny nie będą już jedynymi osobami, z którymi się spotyka. Znajdzie się w nowej, zupełnie innej sytuacji, wśród rówieśników, którzy są w równie trudnym momencie swojego życia. Utrata poczucia bezpieczeństwa związana z nowym otoczeniem, jakim jest przedszkole, wywołuje naturalny lęk. Niepełne ukształtowanie podstawowych funkcji psychofizycznych trzylatka ogranicza jego możliwości przystosowawcze. Ma on trudności w  rozpoznawaniu nowego środowiska oraz w  szybkim, adekwatnym reagowaniu umożliwiającym zarówno zaspokojenie własnych potrzeb, jak i spełnienie wymagań stawianych mu przez otoczenie

Jak rodzice mogą pomóc dziecku w trudnym dla niego procesie adaptacji?

☺ Przed wejściem do sali stosuj krótkie pożegnania z dzieckiem, daj buziaka, zapewnij o swoich uczuciach (kocham cię…), nie przedłużaj tej
chwili to nie polepszy sytuacji, a wręcz spotęguje dziecięcy lęk przed nieznanym.
☺ Jeśli pomimo Twojej zachęty Maluszek nie chce samodzielnie wejść do sali pozwól przejąć inicjatywę paniom, zaufaj ich doświadczeniu, zrobią to sprawnie i w rezultacie najmniej boleśnie dla Twojego dziecka. Nie wchodź do sali, mogą tam być już dzieci, które zdążyły przekroczyć jej próg i nie ma przy nich mamy. Twój widok może na nowo przywołać tęsknotę za domem. USZANUJ UCZUCIA INNYCH DZIECI!
☺ Jeśli dziecko przy pożegnaniu z mamą płacze, postaraj się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata
(rozstanie z nim jest często mniej bolesne),
☺ Nie zmuszaj dziecka do tego, by zawsze od razu opowiadało o tym, co wydarzyło się w przedszkolu. To powoduje niepotrzebny stres,
poczekaj aż samo zacznie mówić,
☺ Choć to trudne, nie okazuj dziecku własnych rozterek i obaw zostawiając je w przedszkolu (nieświadomie przekazujesz mu swoje lęki),
☺ Nie pytaj dziecka, co i ile zjadło, ale w co i z kim się bawiło,
☺ Przygotuj dla dziecka wygodny strój do samodzielnego ubierania, który można pobrudzić. To bardzo dobrze, że mały odkrywca
chce wszystkiego dotknąć – w ten sposób przecież poznaje świat. Zamiast karcić go za plamy na bluzce czy spodniach, kupuj mu takie ubranka, które można często prać.
☺ Nie wyręczaj dziecka nawet gdyby wykonywało określone czynności niezdarnie,
☺ Pozwól zabrać do przedszkola jedną ulubioną przytulankę, to często daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, przypomina dom,
☺ W rozmowach o przedszkolu staraj się podkreślać jego dobre strony, ale nie odbieraj dziecku prawa do własnej oceny życia przedszkolnego. Dobrze jest pozwolić dziecku się wyżalić, wysłuchać jego relacji, podtrzymać je na duchu. Warto też rozpoznać trudne sytuacje i podkreślać, że podczas nieobecności mamy dziecko powinno szukać pomocy u swojej pani.
☺ Postaraj się nawiązać dobry kontakt i stałą współpracę z nauczycielami prowadzącymi grupę.

Powodzenia !

Błaszczak Klaudia